بتن پلیمری نوعی از بتن است که در سال ۱۹۵۰ معرفی و در اواخر دهه ۱۹۷۰ رایج شد.  بتن پلیمری از ترکیب  نوعی رزین، سنگدانه ها با دانه بندی خاص و فیلر تولید می‌شود و در ساختار آن از سیمان و آب استفاده نمیشود و به دلیل استفاده از رزین( به جای سیمان و آب)  در ساختار آن محصولات بتن پلیمری دارای خواص  مقاومت مکانیکی، شیمیایی  و یکپارچگی بی نظیر می باشد.

مشخصات بتن پلیمری

بتن پلیمری به دلیل استفاده از رزین به جای سیمان و آب خواص مکانیکی  و شیمیایی خیلی بالاتر از بتن معمولی دارد که در جدول زیر میانگین مقاومت مکانیکی و شیمیایی بتن پلیمری آورده شده است.

مشخصات	مقدار
مقاومت فشاری	بطور میانگین 90MPa
مدول الاستیسیته	18000MPa
مقاومت کششی	12MPa
مقاومت خمشی حلقوی	20MPa
خستگی حلقوی	18MPa
مقاومت در برابر خوردگی	1≤PH ≤12
جذب آب	< 05/0  L/m2

 

تاریخچه  و موارد استفاده از بتن پلیمری در جهان

به طور کلی استفاده از محصولات پلیمری از سال 1890 میلادی شروع شد. بتن یکی از پرکاربرد ترین و معروف ترین مصالح در صنایع ساخت و ساز است. علت پرکاربرد بودن هزینه پایین، استفاده و آماده سازی راحت و استحکام بخشی به سازه است اما در سمت مقابل نیز به خاطر ترک خوردگی و یخ زدگی و تخریب در برابر مواد شیمیایی با فولاد ترکیب می گردد. اما از سال 1950 میلادی به کمک پلیمر و استفاده از آن در ساختار بتن، بسیاری از ضعف های آن پوشش داده شد. به همین دلیل امروزه بتن پلیمری بسیار بیشتر از بتن معمولی مورد توجه است. بتن پلیمری نوعی از بتن است که در سال ۱۹۵۰ معرفی و در اواخر دهه ۱۹۷۰ رایج شد. این نوع بتن از رزین های پلیمر و سنگ دانه‌ های ریز و درشت تشکیل می شود. از رزین ها به عنوان ماده چسبنده به جای آب استفاده می شود که افزایش مقاومت در برابر خوردگی، یخ زدگی و غیره را به همراه دارد. بتن پلیمر به علت داشتن خاصیت چسبندگی بالا، در تعمیرات سازه های بتنی استفاده می شود. علاوه بر آن، به دلیل نفوذپذیری کم و مقاومت در برابر خوردگی، می توان از آن در لوله های فاضلاب، استخرهای شنا، مخازن آب، کانال های زهکشی و سایر سازه های زیر آب استفاده کرد.  

مقایسه بتن پلیمری و بتن معمولی

تفاوت عمده بتن پلیمری با محصولات بتنی که خواص فیزیکی ، مکانیکی و شیمیایی متفاوتی را ایجاد میکنند در  نوع چسباننده میباشد که از  سیمان پرتلندی به پلیمرها تغییر می یابد. اگرچه سنگدانه ها و در صورت لزوم فیلرهای این دو نوع بتن ممکن است یکسان باشند اما نوع چسباننده باعث تفاوت های بنیادین در روش عمل آوری، زمان عمل آوری، خواص فیزیکی، مکانیکی، شیمیایی و دوام دو نوع ماده می شود. این تفاوت خصوصیات مواد بطور کامل در دو نوع محصول نیز مشهود است. از مقایسه انجام شده بر اساس آزمایش های انجام گرفته می توان مزایای ذیل را به بتن پلیمری نسبت داد:

• مقاومت فشاری بالا (بطور میانگین MPa 90)
• مقاومت كششي بالا (حداقل MPa6- بدون استفاده از هر نوع مسلح کننده )
• مقاومت خمشی بالا (حداقل Kg/cm²120)
• مقاومت سايشي (حداكثر mm 2/0) و ضربه ای بالا
• مدول الاستيسیته بالا
• مقاومت بالا در برابر خوردگی شیمیایی
• مقاومت در برابر عوامل مخرب صنعتی
• مقاوم در برابر اشتعال
• مقاومت در برابر تغییرات جوی
• نفوذ ناپذيری و خاصيت موئینگی صفر
• شکل پذیری بالا
• طول عمر زیاد
• ضریب انبساط حرارتی مناسب (تقریباً  1/⁰C^6-10×20- 10)                                
• مواد سازنده سازگار با محیط زیست و دوستدار طبیعت